[ad_1]

در ژانویه سال گذشته ، منجمان سرانجام برای اولین بار سیاهچاله ای را مشاهده کردند که یک ستاره مرده را بلعیده است ، مانند زاغی که قاتل جاده ای را می بلعد.

سپس ، 10 روز بعد ، آنها دیدند که همان عمل پاکسازی در یک بخش متفاوت و دور از فضا تکرار شده است.

این پیروزی ها ، گزارش شده در مجله Astrophysical Journal Letters که روز سه شنبه منتشر شد ، آخرین مورد در زمینه اختراع گرانش است که نشان می دهد کشش و خرد شدن فضا-زمان ناشی از فاجعه بارترین جهان است.

پاتریک بردی ، استاد فیزیک دانشگاه ویسکانسین-میلواکی که به عنوان سخنگوی همکاری علمی LIGO خدمت می کند ، گفت: “برای اولین بار ما توانستیم یک ستاره نوترونی و یک سیاهچاله پیدا کنیم که در همه جای جهان با هم برخورد می کنند.” .

ستاره شناسان گمان می کردند که جفت سیاهچاله ها و ستاره های نوترونی وجود دارند. اما تا زمانی که این برخوردها را ندیدند ، این پیش گویی ها تأیید نشد. این کشف به پر کردن دانش در مورد سیستم های دوتایی ستاره ای که در جهان زندگی می کنند کمک می کند ، در حالی که این سوال را ایجاد می کند که چرا ستاره شناسان چنین جفتی را در کهکشان راه شیری ندیده اند

برای بیش از 20 سال ، LIGO ، تداخل سنج لیزری برای رصدخانه موج گرانشی ، در جستجوی این صداها بوده است ، پیش بینی نظریه نسبیت عام انیشتین. سالها بود که پرتوهای لیزر در رصدخانه ، یکی در هانفورد ، واشنگتن و دیگری در لیوینگستون ، لس آنجلس ، چیزی پیدا نکردند.

سپس ، در سپتامبر 2015 ، هر دو مکان LIGO زنگ انتظار امواج گرانشی را که مدت ها انتظار می رفت مشاهده کردند.

این امواج در اثر برخورد دو سیاهچاله به اندازه ستاره ایجاد می شوند – پیشرفت هایی در بافت فضا-زمان ایجاد شده هنگام پرتاب عظیم ترین ستاره ها مانند ابرنواخترها در پایان زندگی آنها. این دو سیاهچاله به دور یکدیگر حلقه زدند و هرچه بیشتر به هم می لرزیدند ، تا اینکه سرانجام در یکی قرار گرفتند.

دو سال بعد ، LIGO برخورد دو ستاره نوترونی را کشف کرد – بقایای سوخته ستاره هایی با جرم بیشتر از خورشید ، اما به اندازه کافی بزرگ نیستند تا در سیاهچاله ها سقوط کنند. چنین برخوردهایی بیشتر طلا و نقره جهان را ایجاد می کند و مجموعه ای از تلسکوپ ها توانسته اند ذرات نور را از امواج رادیویی گرفته تا اشعه ایکس که در اثر انفجار منتشر می شود ، تشخیص دهند.

مدتهاست که ستاره شناسان انتظار داشتند که یک ستاره نوترونی را پیدا کنند که به دور یک سیاهچاله در حال چرخش است ، اما تقریباً در نیم قرن جستجو برای کهکشان راه شیری ، هرگز آن را پیدا نکردند. دکتر بردی گفت: “بنابراین ما در واقع این سوال مرموز را داریم.” “چرا ما یک سیستم سیاهچاله ستاره نوترونی ندیده ایم؟”

مشاهدات جدید امواج گرانشی ثابت می کند که این جفتها وجود دارند ، البته دور از کهکشان راه شیری. اولین تشخیص ادغام یک ستاره نوترونی با یک سیاهچاله در 5 ژانویه سال 2020 اتفاق افتاد. این مرکز در هانفورد ، واشنگتن به طور موقت آفلاین بود ، بنابراین سیگنال در لیوینگستون ، LA شناسایی شد. یک آشکارساز مشابه اما کوچکتر در ایتالیا به نام VIRGO سیگنال ضعیفی را تأیید می کند.

با مطالعه تغییرات فرکانس امواج گرانشی ، فیزیکدانان نجومی توانسته اند خصوصیات اجسام برخورد شده در نقاط دوردست جهان را تعیین کنند.

جرم سیاه چاله بین 7.4 تا 10.1 برابر جرم خورشید است. ستاره نوترونی کوچکتر بود ، اما هنوز هم در حدود دو برابر جرم ستاره در سراسر جهان ما است. این برخورد در حدود 900 میلیارد سال نوری از زمین رخ داده است.

در 15 ژانویه سال 2020 ، سایت هانفورد بازسازی شد و هر سه ابزار دومین برخورد سیاهچاله و یک ستاره نوترونی را تشخیص دادند. این یکی کمی دورتر بود ، شاید 1.5 میلیارد سال نوری از زمین فاصله داشت. هر دو شی objects کمی سبک تر بودند. جرم ستاره نوترونی حدود 1.5 برابر خورشید و جرم سیاهچاله نیز بین 3.6 تا 7.5 برابر جرم خورشید بود.

برخلاف برخورد دو ستاره نوترونی در سال 2017 ، تلسکوپ ها نتوانستند ذرات نور حاصل از انفجارها را تشخیص دهند. به نظر می رسد سیاهچاله ها به اندازه کافی بزرگ بوده اند تا بتوانند سریع ستاره های نوترونی را جذب کنند و از این طریق احتمال انتشار گازهای گلخانه ای کاهش می یابد.

الساندرا بوانانو ، مدیر انستیتوی فیزیک گرانشی ماکس پلانک در پوتسدام ، آلمان و عضو تیم تحقیقاتی LIGO ، گفت که این برخوردها معمولاً با آنچه انتظار می رود مطابقت داشته باشد. وی گفت: “این چیزی نیست که شما بگویید کاملاً غیرمنتظره باشد.”

فیزیکدانان قادر به تحریک نشانه های پاره شدن ستاره های نوترونی از سیاه چاله ها نیستند. نیروهای جزر و مدی یک سیاهچاله روی یک ستاره نوترونی قطر ستاره نوترونی را مشخص می کند و این به نوبه خود نشان می دهد که از چه چیزی ساخته شده است.

اما هرچه چنین برخوردهایی بیشتر و بیشتر رخ دهد ، الگوها پدیدار می شوند و شانس شناخت جزئیات بیشتر افزایش می یابد.

دکتر بردی گفت: “اگر سیستمی پیدا کنید که سیاهچاله کمی کوچکتر باشد ، اثرات جزر و مدی روی ستاره نوترونی بیشتر است قبل از اینکه با سیاهچاله ادغام شود.” “و بنابراین می تواند ستاره نوترونی را هنگام حرکت در چند مدار آخر خرد کند.”

دکتر بردی گفت یکی از س questionsالات دیگر این بود که چرا هیچ جفت سیاه چاله و نوترون در کهکشان راه شیری پیدا نشده است. ممکن است که تکنیک های جستجو کاملاً درست نبوده باشند ، یا شاید این جفت ها به سرعت در هم ادغام شوند و دیگر از کهکشان ما باقی نماند. وی گفت: “این در واقع اکنون یک سوال باز است.”

VIRGO در حال بهبودهایی است که حساسیت آن را افزایش می دهد. دور بعدی مشاهدات LIGO و VIRGO باید زودتر از ژوئن سال آینده آغاز شود. سومین آشکارساز موج گرانشی در ژاپن بصورت آنلاین در دسترس است و ابزار LIGO دیگری نیز در هند برنامه ریزی شده است.

[ad_2]

منبع: khabar-bazar.ir