[ad_1]

احتمالاً در جایی یک سنگ بزرگ کیهانی وجود دارد که زمین را روی صلیب قرار داده است. دانشمندان در واقع یکی از نامزدها را مشاهده کرده اند ، بننو ، که شانس کمی برای حمله به سیاره ما در سال 2182 دارد. اما چه بننو باشد یا سیارک دیگر ، این س beال مطرح می شود که چگونه می توان از برخورد فضایی بسیار ناخواسته جلوگیری کرد.

تقریباً 20 سال است که تیمی از محققان خود را برای چنین سناریویی آماده کرده اند. آنها با استفاده از یک تپانچه مخصوص طراحی شده ، بارها پرتابه هایی را به سمت شهاب سنگ ها شلیک کردند و نحوه عقب نشینی و در برخی موارد خرد شدن سنگ های فضایی را اندازه گیری کردند. این مشاهدات نشان می دهد که چگونه یک سیارک می تواند در برابر برخورد با سرعت بالا که برای منحرف کردن آن از زمین طراحی شده است واکنش نشان دهد.

در هشتاد و چهارمین نشست سالانه انجمن شهاب سنگ ، که این ماه در شیکاگو برگزار شد ، محققان یافته های این همه تیراندازی قدرتمند را ارائه کردند. نتایج آنها نشان می دهد که آیا می توانیم یک سیارک را از سیاره خود پرتاب کنیم ، بستگی به مقیاس فضایی ما و تعداد دفعات برخورد آن دارد.

در دهه 1960 ، دانشمندان شروع به بررسی جدی کردند که با برخورد یک سیارک با سیاره ما چه باید کرد. جورج فلین ، فیزیکدان دانشگاه ایالتی نیویورک در پلاتسبورگ گفت: ایده راهنمایی در آن زمان پرتاب یک پرتابه برای خرد کردن سنگ کیهانی به قطعاتی بود که به اندازه کافی کوچک باشد تا در جو زمین بسوزد. اما دانشمندان از آن زمان دریافتند که دستیابی به چنین ضربه مستقیم و فاجعه بار یک چالش جدی است.

دکتر فلین گفت: “به نظر می رسد که بسیار دشوار است.”

امروزه تفکر متفاوت است و نسخه هالیوودی با بمب هسته ای نیست. در عوض ، ایده پیشرو فعلی کنار گذاشتن سیارک ورودی است. دانشمندان معمولاً متفق القول هستند که راه انجام این کار ایجاد عمدی برخورد بین یک سیارک و یک جرم بسیار کوچکتر و با جرم کمتر است. چنین برخوردی که به عنوان انحراف برخورد جنبشی شناخته می شود ، مسیر این سیارک را کمی تغییر می دهد ، به این منظور که مدار آن را به اندازه ای تغییر دهد که بتواند بی خطر از زمین عبور کند.

دکتر فلین می گوید: “او به سختی می تواند از دست بدهد ، اما به سختی می توان گم کرد.”

دان دوردا ، دانشمند سیاره ای در موسسه تحقیقات Southwestern در Boulder ، Colora می گوید: انحراف از تاثیر جنبشی یک تکنیک امیدوار کننده و در حال حاضر امکان پذیر است. “این به علمی تخیلی نیاز ندارد.”

در سال 2003 ، دکتر فلین ، دکتر دوردا و همکارانش شلیک گلوله های شهاب سنگ را برای بررسی محدوده برخورد جنبشی آغاز کردند. هدف این بود که تعیین کنیم چه میزان حرکت را می توان به یک شهاب سنگ منتقل کرد بدون اینکه به قطعاتی برسد که بتوانند در یک مسیر مداری مشابه در منظومه شمسی ادامه دهند.

دکتر فلین می گوید: “اگر آن را تکه تکه کنید ، ممکن است برخی از آن قطعات هنوز در برخورد با زمین باشند.”

چنین آزمایشات آزمایشگاهی در گذشته بیشتر گلوله ها را به سمت سنگ ها شلیک کرده است. او گفت که شهاب سنگ ها نمونه بسیار بهتری هستند ، زیرا قطعاتی از سیارک ها هستند. مشکل دسترسی به آنهاست.

دکتر فلین می گوید: “سخت است که متصدیان موزه بخواهند یک قطعه بزرگ شهاب سنگ به شما بدهند تا آن را به خاک تبدیل کند.”

در طول سالها ، محققان 32 شهاب سنگ جمع کرده اند که بیشتر آنها از فروشندگان خصوصی خریداری شده اند. (بزرگترین ، تقریباً به اندازه یک مشت و وزن یک کیلوگرم ، حدود 900 دلار برای تیم هزینه دارد.)

تقریباً نیمی از شهاب سنگ ها متعلق به نوعی هستند که به نام کندریت های کربنی شناخته می شوند ، که معمولاً نسبتاً غنی از کربن و آب هستند. بقیه کندریت های معمولی بودند که معمولاً کربن کمتری داشتند. مهم است که هر دو نوع نمایانگر سیارک های زمین باشند ، که بیشترین خطر را برای سیاره ما ایجاد می کنند. (بننو یک کندریت کربنی است.)

این تیم برای آزمایش نحوه پاسخ شهاب سنگ ها به ضربه های با سرعت بالا به تأسیسات دوران آپولو روی آورد. تپانچه عمودی ناسا در کالیفرنیا در دهه 1960 ساخته شد تا به دانشمندان در درک بهتر نحوه شکل گیری دهانه های ماه کمک کند. این موشک قادر است با سرعتی بیش از چهار مایل در ثانیه ، بسیار سریعتر از یک تفنگ شلیک کند.

دکتر فلین می گوید: “این یکی از معدود سلاح های روی کره زمین است که می تواند با سرعت برخورد شلیک کند.”

محققان در اتاق پرتاب تاسیسات ، تقریباً به اندازه یک کمد لباس ، هر سنگ فضایی را از یک تکه نخ نایلونی آویزان کردند. سپس آنها محفظه را به خلاء منتقل می کنند – برای تقلید از شرایط فضای بین سیاره ای – و کره های کوچک آلومینیومی را به سمت شهاب سنگ ها پرتاب می کنند. این تیم کره هایی با قطر شانزده تا ربع اینچ را با سرعت های مختلف به فضا پرتاب کرد. چندین حسگر ، از جمله دوربین هایی که حداکثر 71000 فریم در ثانیه ضبط می کنند ، جلوه ها را ثبت می کنند.

هدف تعیین نقطه ای بود که در آن شهاب سنگ به سادگی تحت فشار قرار نمی گیرد و در عوض شروع به تکه تکه شدن می کند.

محققان تفاوت قابل توجهی در قدرت دو نوع شهاب سنگ مورد آزمایش خود یافتند. کندریت های کربنی بسیار راحت تر تکه تکه می شوند – آنها فقط می توانند در حدود یک ششم سرعت حرکت کندریت های معمولی را تحمل کنند.

به گفته تیم ، این نتایج بر انحراف یک سیارک واقعی تأثیر می گذارد. اگر یک سیارک غنی از کربن ما را هدف قرار دهد ، ممکن است لازم باشد برای جلوگیری از تجزیه آن ، تقویت کننده سبک تری به آن بدهیم.

دکتر فلین گفت: “ممکن است مجبور باشید از چندین اثر استفاده کنید.”

سال آینده ، محققان برای اولین بار انحراف برخورد جنبشی بر روی یک سیارک واقعی در منظومه شمسی را با ماموریت آزمایش هدایت سیارک ناسا (DART) آزمایش می کنند. با این حال ، سیارک هدف فضاپیما ، صخره ای تقریباً 525 متری معروف به دیمورفوس ، در معرض خطر برخورد با زمین نیست. انتظار می رود این مأموریت در ماه نوامبر راه اندازی شود.

نانسی شابو ، که هماهنگ کننده ماموریت DART است و در کار آزمایشی شرکت نکرده است ، گفت که مطالعات آزمایشگاهی انحراف برخورد جنبشی ، نحوه واکنش سیارک به برخورد را روشن می کند.

دکتر شابو ، که همچنین دانشمند سیاره ای در آزمایشگاه فیزیک کاربردی دانشگاه جان هاپکینز است ، می گوید: “قطعاً انجام این آزمایشات مهم است.”

ماموریت DART آماده شدن برای چیزی است که به احتمال زیاد اجتناب ناپذیر کیهانی است.

دکتر شبو گفت: “این یکی از مواردی است که امیدواریم هرگز واقعاً مجبور به انجام آن نباشیم.” “اما زمین در طول تاریخ خود مورد اصابت اجسام قرار گرفته است و در آینده نیز به آن اصابت خواهد کرد.”

[ad_2]

منبع: khabar-bazar.ir